Πολλά παράθυρα κανένας καθρέφτης

Ευτυχώς που δεν έχω θεούς να χαράζουν στη ψυχή μου τα "πρέπει" και τα "μη" και έμαθα να αγαπώ τη ΖΩΗ με ότι περικλείει μέσα της 

Τόσα χρόνια πλέκουμε στίχους με λέξεις που λείπουν πάνω σε μουσική επένδυση χωρίς ήχο που θεωρούμε μαγεία Τόσα χρόνια ετοιμάζουμε ταξίδια περιμένοντας ούριους ανέμους μα κρατάμε την ανάσα μας τα πανιά να μη φουσκώσουν Τόσα χρόνια ενισχύσεις,τσόντες και υποστυλώματα σε ένα σπίτι που δεν κάναμε το κόπο ούτε ένα δράμι τσιμέντο να ρίξουμε στα θεμέλια Τόσα χρόνια χτίζουμε τη ζωή μας με κίβδηλα όνειρα πάνω σε μια άυλη πραγματικότητα που είναι προς κατεδάφιση

Πάλι ψες το βράδυ στην αγρυπνία μου ήρθες να προσευχηθείς κρατώντας το Φως της Ανάστασης μου 

Και ξαφνικά με ρώτησες: -"Είσαι χαρούμενη" -"Όχι,... λέω,απλά ,ότι είμαι καλά" Απόρησες...-"Γιατί όχι...έχεις κάτι ;" -"Δεν έχω κάτι, το θέμα είναι ότι δεν έχω τίποτα σε ένα κόσμο που κατέρρευσε " -"Δίκιο έχεις" , είπες, "ας ήμαστε ήρεμοι" -"Αν εννοείς ήρεμοι να να πάρουμε σωστές αποφάσεις να το κατανοήσω αλλά και πάλι πόσο ήρεμος μπορεί να είναι κάποιος που κλέψανε το αύριο του παιδιού του ,των παιδιών μας; Πως μπορώ να είμαι ήρεμη σε μια χώρα που όπου κι αν πατήσεις ακούς θυμωμένες φωνές που όμως είναι λόγια μόνο και έργα τόσο δα μικρά; Όχι...θέλω να είμαι ανήσυχη και σε επαγρύπνηση"

Περίτεχνα πλεγμένες οι λέξεις αναρριχώμενες σε μια γραμμή , σχοινί κρεμασμένο απ' την οροφή τ' ουρανού , για να αποδώσουν τη ΖΩΗ

Χάνοντας το βασικό ένστικτο της ζωώδης φύσης μας έμεινε στη λίστα των απολεσθέντων ο άνθρωπος που κρύβουμε μέσα μας 

Μην είσαι ανυπόμονη μικρή μου Ορέστεια,είσαι μια λευκή  χορεύτρια και θα περιμένουμε μαζί να χτυπήσει το καμπανάκι της παράστασης,είπε η Δανάη,η μικρή λευκή μπαλαρίνα.Θα έρθει η σειρά μας.,Είναι η εποχή μας αλλά πρέπει πρώτα να ετοιμαστούμε. Περιμένουν να μας δουν στη παράσταση της νιφάδας.Βάλε τα άσπρα σου μποτίνια και το ολόλευκο κασκόλ σου ,θα ξεκινήσουμε σε λίγο. Να, ο κύριος Βοριάς  χτυπάει ήδη το καμπανάκι.Ετοιμάσου... Ε μικρή μου... ετοιμάσου...έρχεται η σειρά μας Μα να σου πω κι αυτό για να ξέρεις ,όταν βγούμε από το μπαμπακιένιο μας σπιτάκι,η παράσταση θα δωθεί προς άγνωστη κατεύθυνση.Ο κύριος Κρύος θα είναι παγωμένος.Θα μας παρασύρει ο κύριος  Αέρας με το μελωδικό του ήχο.Θα στροβιλίζουμε στη παράσταση μας και οι πιρουέτες μας θα είναι μοναδικές. Ω , Ορέστεια...η πορτούλα άνοιξε ,κράτα μου σφιχτά το χέρι να μην χαθούμε. Φύγαμεεε.... Μη φοβάσαι μικρή μου ...άνοιξε τα ματάκια  σου και αφήσου να σε παρασύρει η μελωδία του κύριου Αέρα.Οι πιρουέτες σο...