Πολλά παράθυρα κανένας καθρέφτης

Δυο μέρες έγραφα ,έσβηνα ,έγραφα , έσβηνα σε ένα βιβλίο με γεμάτες σελίδες προσπαθώντας να διορθώσω τα αδιόρθωτα μέχρι που κατάλαβα , άργησα μεν αλλά το κατάλαβα δε, ότι μπορούσα πλέον να κλείσω αυτό το βιβλίο,το είχα διαβάσει αρκετές φορές....έκλαψα ,γέλασα ,θύμωσα ,αγάπησα μέσα στις σελίδες του...γεννήθηκα και πέθανα μαζί του...

Όταν ένιωθες ότι χρειαζόμουν την ψυχολογική και ΄συναισθηματική σου υποστήριξη έφευγες...πάντα έφευγες...  Εσύ ,ναι ναι εσύ... Για σένα λέω... για σένα που μου χαρίζεις τον ήλιο και το φεγγάρι που στέλνεις τ' αηδόνια να με ξυπνούν με φιλιά  που ροδοπέταλα πλέκεις για φόρεμα  που στρώνεις τ' αστέρια  να φωτίζουν το δρόμο μου που ραίνεις με άρωμα νυχτολούλουδου το κάθε μου βήμα που με σκεπάζεις απαλά με την τρυφερή σου αγκαλιά.  Για σένα λέω... Ναι, για σένα  που πάντα έφευγες τις αφέγγαρες νύχτες. 

 Για να προχωρήσεις,στη ζωή σου γενικά, πρέπει να πάρεις την απόφαση του πρώτου βήματος. Να δεις την πραγματικότητα, όσο σκληρή κι αν είναι ,  απαλλαγμένος από το φαύλο  κύκλο του παρελθόντος .

Οι άνθρωποι βιάζονται: έγνοιες , βιοτικές συνθήκες , όνειρα , συμβιβασμοί - που καιρός να γνωρίσουν τη ζωή τους.

                                              Είναι η αλήθεια σου;                                               Είναι η αλήθεια μου; Είναι το ψέμα σου; Είναι το ψέμα μου; Είναι το  πάθος που χάνεται; Είναι το κόκκινο που ξεθώριασε; Είναι το ροζ που απλώθηκε; Είναι η στιγμή  που αρκεί  να γκρεμίσει μια ζωή; Δεν ξέρω... Το μόνο που ξέρω  είναι ότι το ροζ της ζωής  δεν της πάει 

«Πολλοί αναρωτιούνται πώς έζησα. Δεν ξέρουν ότι πάντοτε έλειπα. Ταξίδια στο απίστευτο όταν ήμασταν παιδιά, ταξίδια στο απέραντο όταν ήμασταν ερωτευμένοι, ταξίδια απ' τη μια κάμαρα στην άλλη, από το 'να άστρο στο άλλο... στις έρημες αποβάθρες, στους ραγισμένους καθρέφτες, στα χρόνια που έφυγαν... Και συχνά σχεδίαζα ταξίδια στο άγνωστο ή ονειρευόμουν να ζήσω υπέροχα. Και στάθηκα πάντα ανυπεράσπιστος μπροστά στους άλλους. Ονειρεύτηκα πολύ κι έτσι ξέχασα να ζήσω... Τώρα ανεβαίνω σε μια άμαξα απ' αυτές που διασχίζουν τον ύπνο μου και δραπετεύω. Μόνο καμιά φορά μ' ένα μυστικό που το 'χα μάθει από παιδί ξαναγυρίζω στον αληθινό κόσμο, αλλά εκεί κανείς δε με γνωρίζει. Σαν τους θαυματοποιούς που όλη τη μέρα χάρισαν τα όνειρα στα παιδιά και το βράδυ γυρίζουν στις σοφίτες τους πιο φτωχοί κι απ' τους αγγέλους.»

1925 : Απαγορεύεται στο Τενεσί των ΗΠΑ η διδασκαλία της θεωρίας της εξέλιξης του Δαρβίνου στα σχολεία. Ο δάσκαλος Τζον Σκοπς αγνοεί την απαγόρευση και διώκεται ποινικά στη γνωστή «Δίκη του πιθήκου». Έπειτα από 8 μέρες το δικαστήριο τον βρίσκει ένοχο και του επιβάλλει χρηματική ποινή. Εμείς... Η Ανθρώπινη φυλή Ακόμη και Σήμερα Γεννούμε Ελεύθερους Εκπαιδεύουμε Δούλους