Πολλά παράθυρα κανένας καθρέφτης

...και η άμμος ζήλεψε  το πάντρεμα θάλασσας και αστέρων  που σμίξανε στου έρωτα την ώρα χαρίζοντας δροσοσταλίδες αγάπης    με το χαλί της διάφανης μουσικής.

Έχω τρεις κόσμους. Μια θάλασσα, έναν ουρανό κι έναν πράσινο κήπο: τα μάτια σου. Θα μπορούσα αν τους διάβαινα και τους τρεις, να σας έλεγα που φτάνει ο καθένας τους. Η θάλασσα, ξέρω. Ο ουρανός, υποψιάζομαι. Για τον πράσινο κήπο μου, μη με ρωτήσετε.

Λένε ότι ένας τρίτος άνθρωπος ,κάποιος που δεν βιώνει μια κατάσταση βλέπει αντικειμενικότερα τα πράγματα.  Δυστυχώς ,όμως , από τις αλήθειες που ακούμε από τον τρίτο άνθρωπο  κρατάμε μόνο αυτά που είναι λιγότερο επώδυνα για μας .

Εσένα ,  άνθρωπε ,  που με τα δυο σου ροζιασμένα χέρια χτίζεις της γης την ομορφιά ανθοστολίζοντας την πλάση ολόκληρη πόσο φόβο σου φόρτωσαν στους κυρτωμένους σου ώμους ώστε να μη σηκώσεις το κεφάλι διεκδικώντας τον ήλιο ;

Δυο μέρες έγραφα ,έσβηνα ,έγραφα , έσβηνα σε ένα βιβλίο με γεμάτες σελίδες προσπαθώντας να διορθώσω τα αδιόρθωτα μέχρι που κατάλαβα , άργησα μεν αλλά το κατάλαβα δε, ότι μπορούσα πλέον να κλείσω αυτό το βιβλίο,το είχα διαβάσει αρκετές φορές....έκλαψα ,γέλασα ,θύμωσα ,αγάπησα μέσα στις σελίδες του...γεννήθηκα και πέθανα μαζί του...

Όταν ένιωθες ότι χρειαζόμουν την ψυχολογική και ΄συναισθηματική σου υποστήριξη έφευγες...πάντα έφευγες...  Εσύ ,ναι ναι εσύ... Για σένα λέω... για σένα που μου χαρίζεις τον ήλιο και το φεγγάρι που στέλνεις τ' αηδόνια να με ξυπνούν με φιλιά  που ροδοπέταλα πλέκεις για φόρεμα  που στρώνεις τ' αστέρια  να φωτίζουν το δρόμο μου που ραίνεις με άρωμα νυχτολούλουδου το κάθε μου βήμα που με σκεπάζεις απαλά με την τρυφερή σου αγκαλιά.  Για σένα λέω... Ναι, για σένα  που πάντα έφευγες τις αφέγγαρες νύχτες. 

 Για να προχωρήσεις,στη ζωή σου γενικά, πρέπει να πάρεις την απόφαση του πρώτου βήματος. Να δεις την πραγματικότητα, όσο σκληρή κι αν είναι ,  απαλλαγμένος από το φαύλο  κύκλο του παρελθόντος .