Το κίτρινο καναρίνι

Θυμάσαι το καναρίνι που είχαμε όταν ήμασταν μικροί;
το κίτρινο καναρίνι στο χρυσό κλουβί που κελαϊδούσε, όταν έτρεχε η βρύση;
Αντηχούσε το τραγούδι του σε όλο το σπίτι
Θυμάσαι;                                                                                              
Πάντα καθαρό το κλουβί του ,περιποιημένο κανναβούρι στο μπολ,νερό και ένα αυγό βρασμένο σφιχτό σε ειδική θέση για να τσιμπολογεί
και όταν ήταν καλές οι μέρες ο πατέρας το έβγαζε στο μπαλκόνι ,κρεμασμένο το κλουβί του σε καρφί στο τοίχο δίπλα στη μπαλκονόπορτα να ρουφάει ,σαν σφουγγάρι ,τις ζεστές ακτίνες του ήλιου στο κορμάκι του
Θυμάσαι;
Τσιτσιφρίγκο το φωνάζαμε
το προσέχαμε σαν μικρό παιδί και λέγαμε ότι και την πορτούλα να αφήσουμε ανοιχτή δεν θα φύγει
είναι ευχαριστημένο μέσα στο χρυσό κλουβί
Θυμάσαι;
Πέρασε καιρός.
Δυο χρόνια το είχαμε το καναρίνι αυτό μες στο χρυσό κλουβί
και κελαϊδούσε... και κελαϊδούσε...
και κανείς δεν κατάλαβε ότι μας προειδοποιούσε: κανείς δεν ζει σε κλουβί ,σκλαβιά είναι κι ας είναι χρυσή
Θυμάσαι;
Μια μέρα η πορτούλα έμεινε ανοιχτή ,το καναρίνι χάσαμε πέταξε μακριά ,στα ψηλά βουνά
Κίνδυνοι πολλοί.Αρπαχτικά πουλιά
Μα ήταν Ελεύθερο ξανά