Πραγματικός Φόβος-Απόστολος Καλιατζάς

Δεν φοβάμαι
τα κενά του μυαλού μου.
Δεν φοβάμαι
τα χνωτισμένα τζάμια
των πρωινών λεωφορείων.
Δεν φοβάμαι
τα γυμνωμένα κλαριά του φθινόπωρου.
Δεν φοβάμαι
το σβησμένο κλάμα τ 'αγέννητου παιδιού.
Φοβάμαι,
που ζω χωρίς ελπίδα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου