Πολλά παράθυρα κανένας καθρέφτης

Δεν θα θελα το χρόνο,αν μπορούσα, να γυρίσω πίσω ούτε να τον σταματήσω πουθενά χαίρομαι που έφτασα μέχρι εδώ που έζησα αυτά που πέρασαν από τη ζωή μου, σωστά και λάθος καλά και άσχημα, και αυτά που απλά στάθηκαν για λίγο μέσα σ'αυτή Έχτισα,γκρέμισα ,γέλασα ,έκλαψα ξεκίνησα από την αρχή Ποτέ δεν άφησα τα όνειρα μου, άλλα πραγματοποιήθηκαν άλλα όχι. Έβαλα καινούριους στόχους δεν ξέρω αν τα καταφέρω αλλά θα προσπαθήσω όσο μπορώ αποφεύγοντας στο μετρό του δυνατού τα λάθη τα πολλά Δεν έπαψα να σκέφτομαι ,να νοιάζομαι ,να αγαπώ τα πλάσματα αυτού του κόσμου κι αν μου προσφέρουν την αγάπη χαρά διπλή Η μόνη ευχή να είμαι υγιείς για να μπορέσω , όσο ζω, να γελάσω με όλα αυτά που θα έρθουν να κλάψω γι'αυτά που θα φύγουν Κι αν το λιθαράκι που θα αφήσω φεύγοντας κι εγώ (όλοι αφήνουμε κάτι ) είναι καλό ας το ακολουθήσουν αν πάλι είναι κακό να το αποφύγουν Οι επόμενοι κρίνουν.

Πως μ'αγαπάς το ήξερα Πως σ'αγαπώ το ξέρεις έλα πια να σμίξουμε να γίνουμε και ταίρι Τι σου κάνει η άνοιξη

Πέρασες ασημοστόλιστη μόνο για μια στιγμή , χαμογέλασες , και χάθηκες πάλι ανάμεσα στα μελαγχολικά σύννεφα, σκορπίζοντας τη μαύρη νύχτα στη μοναξιά της έρημης πόλης.

Ακούω ανθρώπους που δεν μιλούν ζωγραφίζοντας στις άψυχες μέρες λευκά περιστέρια στις θάλασσες που αρμενίζουν τα ματιά μου.

Πάλι ψες το βράδυ στην αγρυπνία μου ήρθες να προσευχηθείς κρατώντας το Φως της Ανάστασης μου 

Περίτεχνα πλεγμένες οι λέξεις αναρριχώμενες σε μια γραμμή , σχοινί κρεμασμένο απ' την οροφή τ' ουρανού , για να αποδώσουν τη ΖΩΗ

Μην είσαι ανυπόμονη μικρή μου Ορέστεια,είσαι μια λευκή  χορεύτρια και θα περιμένουμε μαζί να χτυπήσει το καμπανάκι της παράστασης,είπε η Δανάη,η μικρή λευκή μπαλαρίνα.Θα έρθει η σειρά μας.,Είναι η εποχή μας αλλά πρέπει πρώτα να ετοιμαστούμε. Περιμένουν να μας δουν στη παράσταση της νιφάδας.Βάλε τα άσπρα σου μποτίνια και το ολόλευκο κασκόλ σου ,θα ξεκινήσουμε σε λίγο. Να, ο κύριος Βοριάς  χτυπάει ήδη το καμπανάκι.Ετοιμάσου... Ε μικρή μου... ετοιμάσου...έρχεται η σειρά μας Μα να σου πω κι αυτό για να ξέρεις ,όταν βγούμε από το μπαμπακιένιο μας σπιτάκι,η παράσταση θα δωθεί προς άγνωστη κατεύθυνση.Ο κύριος Κρύος θα είναι παγωμένος.Θα μας παρασύρει ο κύριος  Αέρας με το μελωδικό του ήχο.Θα στροβιλίζουμε στη παράσταση μας και οι πιρουέτες μας θα είναι μοναδικές. Ω , Ορέστεια...η πορτούλα άνοιξε ,κράτα μου σφιχτά το χέρι να μην χαθούμε. Φύγαμεεε.... Μη φοβάσαι μικρή μου ...άνοιξε τα ματάκια  σου και αφήσου να σε παρασύρει η μελωδία του κύριου Αέρα.Οι πιρουέτες σο...

Σαν Άνοιξη σήμερα 23 Γενάρη Τα μικρά παιδιά σαν πουλάκια τιτιβίζουν απέναντι στη παιδική χαρά Όμορφη Μέρα Και ο θεός Ήλιος σαν κόκκινο γλυκό κρασί να ρέει ευφραίνοντας  με τη θέρμη του τις παγωμένες , αγχωμένες, στεναχωρημένες, άδειες, σκοτεινές , (μπορεί για λίγο, μπορεί για πολύ κανείς δεν ξέρει) καρδιές των μεγάλων "παιδιών". Όμορφη Μέρα.

Μπερδεμένες  οι σκέψεις                                 παγωμένος ο βοριάς πιρουέτες λες και κάνει μέσα στη καρδιά. Αναμνήσεις φέρνει και μετά τις σπρώχνει βαθιά στην άβυσσο να τις κρύψει ξανά στο καβούκι τους σαν χελώνες που μαζεύουν το κεφάλι τους μπροστά στο κίνδυνο Μα δεν έχει φύγει , τι κι αν κλείνεις σφιχτά τα μάτια τι και αν κλείνεις τα παραθυρόφυλλα η θάλασσα είναι αγριεμένη και ο κίνδυνος παραμονεύει το ξέρεις Περιμένεις να 'ρθει η γαλήνη να βγει το ουράνιο τόξο να γίνει η θάλασσα λάδι αλλά τις συμπληγάδες τις περνάς με φουρτούνες Αν θες να σωθείς ...παλεύεις με τ'άγρια κύματα δεν θες να πνιγείς, μόνο αν παραδοθείς , μέχρι που η δίνη του θα σε ξεβράσει στη στεριά ίσως σε έρημο νησί μα ο ήλιος θα είναι ψηλά και εσύ ζωντανός                                       ...

Κρυφτό παίζουμε απόψε. Σε κάθε γωνία του μαυλού μου θαρρείς και είσαι κρυμμένος. Κρυφτό... Παίζουμε απόψε.

Στα ξέπλεκα μαλλιά μου χθες το βράδυ ένιωσα την ανάσα σου το χέρι σου άπλωσες να μου πάρεις τους φόβους κούρνιασα σαν μικρό πουλάκι μέσα στη θερμή αγκαλιά σου Ακούμπησα στο στέρνο σου οι παλμοί σου ερωτικό τραγούδι νανούρισμα θεϊκό... Έρωτα μου χαλάρωσα... Το χέρι του Μορφέα τα μάτια μου χαμήλωσε και ο έρωτας ύπνος στην αγκαλιά σου με βρήκε Μέχρι το πρώτο φως του ζωογόνου ήλιου ήσουν στα όνειρα μου... Έρωτα μου

Κάθε βράδυ ντύνομαι τη μοναξιά , πανωφόρι στην κρύα νύχτα , και γυρνώ σε μια πόλη παγωμένων ανθρώπων αναζητώντας ανάμεσα στα ξέφωτα τη ζεστασιά της δικής σου μορφής.

Και η νύχτα... Απελπιστικά ατελείωτη Σκιές ονείρων Κουβαλά Το χθες... Πάντα παρών Αμετακίνητο.

Αμπαρωθήκαμε στη στιγμή της μοναξιάς ψάχνοντας στο άγνωστο το χαμένο σήμερα

Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή σου που βάζεις τελεία σε καταστάσεις ,σχέσεις ,συναισθήματα... πάρα πολύ δύσκολο και επώδυνο...δεν διαγράφεις τίποτα ,είναι η ζωή σου ,απλά την  ξεκινάς πάλι από την αρχή με Ζ κεφαλαίο.                                                                                                             Γεωργία

Και όμως ,ανακάλυψα πως ήμουν γεμάτη όνειρα. Ξεχασμένα σε ένα συρτάρι, κάπου στο βάθος του μυαλού. Ήρθαν ήσυχα στην άναστρη νύχτα σχεδόν αθόρυβα. Στην αρχή δεν κατάλαβα. Δεν υπήρχε φωνή, δεν υπήρχαν εικόνες, παρά μόνο η αίσθηση μιας ηδονής που πλημμύρισε το είναι μου σαν δροσερό νερό πηγής. Σιγά σιγά άρχισαν να ξεδιπλώνουν τα αετίσια φτερά τους στις κορυφές του νου. Έκλεισα τα μάτια... Παραδόθηκα στη γοητεία της μνήμης μου.

Φορτώσαμε τη ψυχή μας, τη καρδιά μας, το μυαλό μας, με ανούσιες λέξεις με ανούσιες πράξεις  και με το φόβο  να κρατά  τα γκέμια  της ζωής μας που λοξά περνά  από μπροστά μας.

Μου Λείπεις. Δεν χωρά άλλη λέξη μέσα στη πρόταση αυτή ούτε γλαφυρές "εικόνες" ούτε γιασεμιά κι αστέρια ούτε και του ερωτευμένου η παρηγοριά , το ολόγιομο φεγγάρι , δεν χωρά μέσα στη πρόταση αυτή, κι ας ξεκίνησε δειλά δειλά στη μοναξιά της νύχτας συντροφιά να μου κρατήσει. Μου Λείπεις.

Ότι κι αν κάνουν οι "μικροί" όποια μέτρα και να πάρουν οι "μικροί" πάντα θα γεννιούνται νεοσσοί που θα γίνουν Αετοί

Σκεφτόμαστε...    Εφήμερες οι Σκέψεις     Μιλάμε...        Άχρηστες οι Λέξεις      Δημιουργούμε...         Απολαύσεις Κίβδηλες  Ζούμε...  Μέρες Ανυπόστατες