Ο καθημερινός δαίμονας-Ν.Βρεττάκος

Κύριε! με όργωσες. Μου πέταξες έξω
τα νεύρα , το υνί σου σκοντάφτει στο κόκκαλο.
Πες μου τι ψάχνεις να βρεις επιτέλους;
Γυρεύεις τους σπόρους που ανθίζουν την ποίηση;
Γυρεύεις τα χρώματα;
            Άδικα !
Με σκότωσες άδικα , Κύριε , και σήμερα !
χάλασε αν θέλεις έναν πλανήτη σου.
Δεν έκανες τίποτα. Μάταια πόνεσες
πάλι τα χέρια σου. Ό,τι κι αν κάνεις ,
μ'αυτά μου τα χρώματα , μ'αυτούς μου τους σπόρους
εγώ-
  την εκκλησιά θα την χτίσω.
Κουβαλάω στους ώμους μου κολώνες φωτός
   να στηρίξω τον κόσμο.

(απ'το "Βάθος του Κόσμου)